Słowo Boże na dziś…

Rozesłanie Dwunastu

Kategorie: Bez kategorii

Ewangelia (Mt 9, 36 – 10, 8)
Rozesłanie Dwunastu

 

 


Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus, widząc tłumy, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce niemające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo».
Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości.
A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy – Szymon, zwany Piotrem, i brat jego Andrzej, potem Jakub, syn Zebedeusza, i brat jego Jan, Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Tadeusz, Szymon Gorliwy i Judasz Iskariota, ten, który Go zdradził.
Tych to Dwunastu wysłał Jezus i dał im takie wskazania: «Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego. Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie».
Oto słowo Pańskie

 

 

O co proszę? O głębokie przeżycie prawdy, że Jezus jest o mnie zatroskany

„Widząc tłumy, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni…” (w. 36). Stanę pośród tłumu. Zatrzymam swój wzrok na spojrzeniu Jezusa. Będę chciał dostrzec Jego zatroskanie i litość, z jaką na mnie patrzy. Dostrzega mnie w tłumie. Wie wszystko o moim znękaniu i o moich codziennych biedach.

Jezus zachęca mnie, abym prosił o pasterzy, którzy w Jego imię będą się troszczyli o znękanych i porzuconych (ww. 37-38). Czy wierzę, że pasterze Kościoła są darem Jezusa dla mnie? Czy proszę o nowych i gorliwych pasterzy? Czy modlę się za nich?
Zawierzę Mu wszystkich pasterzy, których kiedykolwiek postawił na mojej drodze. Pomodlę się zwłaszcza za tych, o których wiem, że są niewierni swojemu powołaniu.
Stanę blisko Jezusa i apostołów, których posyła do zagubionych i poranionych (ww. 10, 1-4). Zwrócę uwagę na każde słowo, które wypowiada do nich Jezus (ww. 10, 5-8). Uświadomię sobie, że do mnie kieruje te same słowa. Pomyślę także o osobach, z którymi przebywam na co dzień. Wymienię je po imieniu. Co mnie łączy z tymi osobami? Czy wierzę, że Jezus posyła mnie do nich, abym był świadkiem Jego dobroci i miłości.
Zauważę, że Jezus udziela apostołom niezwykłych mocy, mają uzdrawiać, wskrzeszać, wypędzać złe duchy. Czy wierzę, że Jezus przekazał Boską moc kapłanom, których spotykam na co dzień, że mogą mi jej udzielać zwłaszcza w sakramentach świętych? Jak często korzystam z ich posługi?
Pomyślę o sytuacjach i wydarzeniach w moim życiu, w których załamuję ręce, wątpię. Zawierzę je Jezusowi: „Jezu, dla Ciebie wszystko jest możliwe!”.
Krzysztof Wons SDS/Salwator
Dodał: gloriadeo-admin